प्राजक्ताचा सडा.....

कोपर्‍यावरचा प्राजक्त, तुला बघितलं की फुलतो..
तुझ्याबद्दल जिव्हाळा, त्याच्याही मनात झुलतो...

पण तू मात्र कधीच, त्याची दखल घेत नाहीस...
आणि तो पण वेडा, तुझी वाट पाहणं सोडत नाही...

त्याला विश्वास असतो, तू बघशील त्याच्याकडे प्रेमानं...
तो ही मग शेजारच्या वडासारखा, तरारेल मग जोमानं...

तो फुलतो, झडतो अन् पुन्हा नव्याने फुलत राहतो...
तुझ्यावर मात्र मनापासून, मूकपणे प्रेम करत राहतो...

आणि मग अचानक एके दिवशी, लग्न तुझं ठरतं...
त्याला बातमी कळताच, त्याचंही मन भिरभिरतं...

निकराचा प्रयत्न म्हणून, तो जोमानं फुलू पाहतो...
सौंदर्याचा कळस गाठून, अस्तित्व विसरुन जातो...

तरी तू मात्र येत नाहीस, दर्शन त्याला देत नाहीस...
त्याच्या निःशब्द भावनांना, तू समजून घेत नाहीस..

प्रेमभंगाच्या दुःखामध्ये, त्याचा अश्रूंशी लढा असतो...
तुझ्या पाठवणीच्या पायघडीवर मात्र त्याच प्राजक्ताचा सडा असतो...

---निरज कुलकर्णी.

क्या खुदा भी उसका था !

मंजिलें भी उसकी थी
रास्ता भी उसका था

एक मै अकेला था
काफिला भी उसका था

साथ-साथ चलने कि सोच भी उसकी थी
फिर रास्ता बदलने का फैसला भी उसका था

आज क्यों अकेला हूँ मै ?
दिल सवाल करता है यह ....

लोग तो उसके थे , क्या खुदा भी उसका था !
--Anon

दिल धड़कने का सबब याद आया

दिल धड़कने का सबब याद आया
वो तेरी याद थी अब याद आया

आज मुश्किल था सम्भलना ऐ दोस्त
तू मुसीबत में अजब याद आया

दिन गुज़ारा था बड़ी मुश्किल से
फिर तेरा वादा-ए-शब याद आया

तेरा भूला हुआ पैमान-ए-वफ़ा
मर रहेंगे अगर अब याद आया

फिर कई लोग नज़र से गुज़रे
फिर कोई शहर-ए-तरब याद आया

हाल-ए-दिल हम भी सुनाते लेकिन
जब वो रुख़सत हुए तब याद आया

बैठ कर साया-ए-गुल में "नासिर"
हम बहुत रोये वो जब याद आया
- नासिर काज़मी

तू हसा ना सकी ए जिंदगी हमको...

तू हसा ना सकी ए जिंदगी हमको लेकिन तेरी हर एक बात पे हमको तो हंसना आया....

पाउस

मनातला पाउस, अंगणातला पाउस,
भुवंयाँखालच्या दोन तळ्यातला पाउस

तुझा पाउस, माझा पाउस, प्रत्येकाचा वेगळा पाउस,
युगुलांचा, पक्ष्यांचा पाउस; अंग चोरून आईला बिलगणार्य़ा वासराचा पाउस.

पण मनातला पावसापेक्षा कितीतरी वेगळा वास्तवातील पाउस,
म्हणुनच वाटतं, पुर्णब्रह्म निर्माण करण्यार्या ब्राहणाचा ही कधी असतो का पाउस?

येत नाही, बरसत नाही तोवर सगळ्यांना वाट पाहायला लावणारा पाउस,
मला, मोराला, वेली फुलांना आणि माझ्या सर्जाला ही चातक बनवणारा पाउस.

सगळेच केव्हा न केव्हा चातक बनतात, सगळ्यांनाच हुरहुर लावतो पाउस,
डोळ्यापुढे खरा चातक असुनही, मनालाच चातक बनवतो पाउस.

तुझे माहीत नाही पण माझ्या परसात आज कोसळतोय पाउस,
पुन्हा डोळ्यांपुढे, तुला, मोराला, अन माझ्या सर्जाला आणतोय पाउस.

तिच्या मनाचा अनभिषिक्त सम्राट म्हणुन मोर नाचतोय पाउस्,
कुठल्या ओल्या पानांच्या आड़ लपलीय म्हणुन कोकिळ गातोय पाउस.

नियतीच्या भीतीने झाडाला अधिकच बिलगलेल्या वेलीला डरावतोय पाउस,
कष्टात भिजलेल्या बिजवैच्या भविष्य़ाबद्द्ल सर्जाला पोखरतोय पाउस.

काहींना त्याच्या थांबण्याची ही वाट आहे--कधी थांबेल हा पाउस,
माझ्या मनातील पहाट क्षणभंगुर ठरल्याची साक्ष हा पाउस.

मोर्, कोकिळ्, आणि तुझ्या स्वप्नांना सप्तरंगात रंगवत राहील पाउस
माझ्या अन सर्जाच्या नव्या पहाटेच्या रहस्याचा राजदां पाउस

पुन्हा कदाचित तु, मोर्, कोकिळ, येणार नाहीत, पण येत राहील पाउस
फक्त अंगणातला कि भुवयांखालच्या दोन तळ्यातला, हा प्रश्न उडवत राहिल पाउस....
---रणजीत खोमणे